Jacqueline Roozen vertelt openhartig over haar ingrijpende ervaring met een voorstadium van borstkanker. Na een bevolkingsonderzoek krijgt zij in 2022 te horen dat er een grote afwijking in haar linkerborst is gevonden. De weken van onzekerheid, onderzoeken en wachten op de uitslag veroorzaken veel angst, onrust en gevoelens van controleverlies. Uiteindelijk blijkt sprake van een ernstig voorstadium van borstkanker (DCIS graad 3), waardoor haar linkerborst verwijderd moet worden. Uit angst voor toekomstige problemen besluit zij, na gesprekken met artsen en een psycholoog, om ook haar gezonde rechterborst preventief te laten verwijderen.

De operatie verloopt succesvol en na onderzoek van het verwijderde weefsel volgt goed nieuws: er is geen invasieve kanker gevonden en ook de poortwachterlymfeklier blijkt schoon. Hoewel de medische uitkomst positief is, begint voor Jacqueline daarna een lange en zware periode van lichamelijk en emotioneel herstel. Ze ervaart pijn, vermoeidheid, vervreemding van haar lichaam en het gevoel dat haar hoofd, lichaam en identiteit niet meer bij elkaar passen. Daarnaast merkt zij dat veel mensen uit haar omgeving afhaken zodra duidelijk is dat zij “genezen” is, terwijl haar verwerking dan juist begint.

Met hulp van zorgverleners van het Martini Borstcentrum en psychologen van Het Behouden Huys leert Jacqueline stap voor stap omgaan met haar verlies, verdriet, angst en trauma. Haar verhaal laat zien dat een kankertraject veel verder gaat dan de operatie of medische behandeling alleen. Het gaat ook over rouw, acceptatie, mentale veerkracht en het hervinden van jezelf. Schrijven over haar ervaringen helpt haar daarbij. Een belangrijke les die zij onderweg leert, is het belang van zachtheid voor zichzelf, iets wat zij jarenlang nauwelijks heeft gekend. Ondanks alle worstelingen blijft zij hoop houden op herstel en op een toekomst waarin lichaam, geest en identiteit weer meer in balans komen