Pluk de dag, iedere dag!

Het verhaal van Richard

Het werd tijd om een bucketlist te maken, bedachten we toen we het ziekenhuis uitliepen in september 2017. We hadden net te horen gekregen dat ik prostaatkanker had. En niet bepaald een milde vorm.

Die diagnose drong op dat moment nog niet echt tot me door. Ik was vooral bezig met de fysieke klachten die ik had, terwijl de uroloog juist had gezegd dat die uiteindelijk mijn kleinste probleem zouden zijn. Met mijn 48 jaar was ik een relatief jonge patiënt. Eerst volgde een operatie en daarna bestralingen, ondanks de uitzaaiingen, om de kans op terugkeer van de ziekte zo klein mogelijk te maken of in ieder geval zo lang mogelijk uit te stellen.

Het was een periode waarin ik leefde van onderzoek naar scan en van operatie naar bestraling. Mijn aandacht lag volledig bij het moment zelf, niet bij de toekomst.

Beter worden is niet makkelijk

Toen eind januari 2018 de bestralingen waren afgerond, drong pas echt tot me door wat er allemaal gebeurd was. Juist nadat de behandelingen achter de rug waren, kreeg ik het mentaal zwaar.

Het klinkt misschien vreemd, maar beter worden is niet zo makkelijk. Zeker niet als het onzeker is wat ‘beter’ eigenlijk betekent. Opeens lijkt er een eindstreep zichtbaar te worden in je leven. Je weet altijd wel dat die er ooit zal zijn, maar wanneer je hem ineens ziet opdoemen, word je geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid. Dat zet alles in een ander perspectief. Je gaat scherper zien wat werkelijk belangrijk is: mijn vrouw, mijn familie en mijn vrienden.

De toekomst is onzeker maar het uitzicht positief.

Intussen kreeg ik ook hormoontherapie. Vooral in het begin was dat behoorlijk heftig. Mijn lichaam kreeg een flinke klap. Ik was voortdurend moe, had last van opvliegers en kon erg emotioneel zijn.

Met een combinatie van medicijnen, fysiotherapie en gesprekken met een psycholoog ging het gelukkig stap voor stap beter. Inmiddels is het ziek zijn meer naar de achtergrond verdwenen. Ik praat er zelfs vaak over in de verleden tijd. Natuurlijk blijft de toekomst onzeker, maar het perspectief is positief.

Pluk de dag, elke dag

En die bucketlist? Die is eigenlijk nooit echt gevuld geraakt.

Want hoeveel dingen zijn er nu werkelijk zo belangrijk dat ze het verschil maken? Uiteindelijk staat er maar één wens op mijn bucketlist:

“Samen met mijn vrouw oud worden.”

En voorlopig lijkt dat de goede kant op te gaan.

“Pluk de dag, elke dag.”