Ervaringsverhaal Anine Vermeere

Voor 2018 leidt Anine Vermeere (63, getrouwd met Ralph) een druk en actief leven. Ze werkt parttime op een zorgboerderij, doet aan fitness, tai chi en wandelt regelmatig alleen en met vriendinnen. Ze is een sociale, sportieve vrouw met een rijk leven. Daar komt verandering in wanneer haar man Ralph problemen krijgt met plassen. Prostaatkanker

Van zorgeloos naar onzeker

In 2018 ging Ralph naar de huisarts omdat hij vaak moest plassen en dit steeds moeilijker ging. Hij werd doorgestuurd naar de uroloog waar bleek dat zijn prostaat vergroot was. In het begin waren Anine en Ralph nog vrij optimistisch. De prostaat zou operatief verwijderd kunnen worden. “We waren in het begin vol vertrouwen en er ook wel vrolijk onder,” vertelt Anine. “We hadden zoiets van: misschien krijgen we hem wel mee naar huis en dan zetten we hem op sterk water.” Maar elk onderzoeksbericht werd steeds slechter.
Tijdens de vakantie van Anine in Italië, krijgt Ralph nog meer slecht nieuws, wat de vakantie overschaduwde. Hoe het traject eruit gaat zien is op dat moment nog onduidelijk. De onzekerheid woog zwaar op Anine: “Onzekerheid is slopend. Ik heb liever zekerheid over wat er aan de hand is dan onzekerheid, want dan haal je van alles in je hoofd.”

Keerpunt

De operatie werd alsmaar uitgesteld, wat het echtpaar op de proef stelde. Ralph werkte in het Zuyderland ziekenhuis op de financiële afdeling. Dankzij de inzet van zijn leidinggevende werd hij uiteindelijk toch geopereerd. Later bleek dat dit cruciaal was – de tumor zat al bijna in zijn plasbuis.
Tijdens de operatie gaat Anine ‘gewoon’ naar haar werk: “Ik dacht ‘ik kan wel thuis gaan zitten, maar wat gaat er allemaal door je hoofd?’” Haar collega’s wisten ervan en boden steun. Toen de arts telefonisch vertelde dat het er niet goed uitzag – er waren veel uitzaaiingen in de lymfeklieren gevonden – pakte Anine haar fiets en reed direct naar het ziekenhuis. Waar ze buiten op de stoep wachtte tot dat ze naar Ralph toekon.

Haar reddingslijn

Anine haar werk is haar reddingslijn: “Mijn werk is echt helend geweest. Wanneer ik moest werken, stond er altijd een collega me buiten op te wachten. Gewoon om me een knuffel te geven en te zeggen: kom even hier, vertel je verhaal.” Het traject van haar man ging Anine niet in de koude kleren zitten. “Ik ging naar mijn leidinggevende en vertelde haar ‘Ik blijf wel mijn werk doen, maar vergaderingen en rapportages maken krijg ik nu niet voor elkaar. Het is me te veel’’ Toen zei ze: ik ben al blij dat je er gewoon bent.”
Ook had Anine drie hele goede vriendinnen die altijd voor haar klaar stonden. Met de ene ging ze wandelen, bij de volgende kon ze goed terecht met haar emoties en de derde: “Die was er gewoon voor alles en altijd” zegt Anine.

Samen sterk

Na de operatie kwam Ralph thuis en ging Anine in de zorgmodus. “De verbondenheid was heel groot tussen ons. Zo van: wij gaan dit samen doen.” Ze gingen samen naar alle afspraken. “Toen we de eerste keer bij de bekkenbodemspecialiste zaten, was dat een krachtige ervaring. Ik dacht op dat moment, we doen dit écht samen. Dat voelde heel krachtig en close.”

Kracht en energie

Toch ervaart Anine ook dat het belangrijk is om haar ‘eigen ding’ te blijven doen. “Tijdens het behandelproces ben je intensief bezig met de zorg en welzijn van je partner. En ook vanuit de naasten gaat de meeste aandacht uit naar de ‘patiënt’. Het is makkelijk om jezelf te verliezen in dit proces. Mijn werk en mijn vriendinnen stonden los van Ralph en zijn diagnose. Het was heel fijn om soms gewoon even Anine te kunnen zijn. En dingen te doen die niets te maken hadden met kanker. Waar ik kracht en energie uit kon halen. Ik raad het andere partners aan om ook hun eigen ding te blijven doen. Juist zo kun je er voor je partner blijven zijn.”

Verschillende verwerkingstempo’s

Toen Ralph lichamelijk sterker werd, werden de verschillen in emotionele verwerking duidelijk. Ralph sprak regelmatig over zijn ervaring met anderen. Hun dochter zei tegen hem: “Als je erover vertelt is het net alsof je het over iemand anders hebt.” Verder was hij voornamelijk gefocust op fit worden en zijn leven weer oppakken.
Anine zat echter nog vol emoties en verdriet: “Hij was vooral aan het knokken om fit te worden en zijn leven weer op te pakken. Hij praatte wel veel over wat hij meegemaakt had, maar ik was nog niet zover. Ik zat nog met allerlei gevoelens en angsten.” Hierdoor voelde Anine zich soms eenzaam: “We waren zo hecht en verbonden, dat vond ik heel fijn. Ineens gingen we onbewust ieder weer meer ons eigen weg. Dat vond ik lastig.”

Veranderingen in voeding en leefstijl

Rond januari, 2019 las een vriend van Ralph hem de les. Ralph was alleen maar gefocust op zijn conditie en werk. Hij adviseerde Ralph om ook te gaan kijken naar zijn voeding om de kanker minder kans te geven. Zo kwamen hij terecht bij een leefstijlcoach.
Stap voor stap hielp zij Ralph bij zijn transitie. Op advies stopte Ralph met het drinken van koffie, melkproducten, koolhydraten en suikers. In het begin was dit voor Anine lastiger dan voor Ralph: “Ik vind het lekker om bijvoorbeeld ’s avonds nog een koekje of chocolade te eten. In het begin deed ik dit uit het zicht in de keuken omdat ik Ralph hier niet mee wilde confronteren. Maar gelukkig vindt hij het geen probleem. Dus inmiddels snack ik weer gewoon lekker op de bank.”

Sociaal leven

Ondanks dat ze ook voor de diagnose niet vaak uiteten gingen, was het in het begin toch even wennen. “Als we uiteten gaan dan informeren we vooraf wat er mogelijk is en naar verjaardagen nemen we vaak voor Ralph zelf iets mee. Gelukkig houdt onze omgeving er ook rekening mee en vragen ze aan Ralph wat ze voor hem in huis kunnen halen. En als er een keer niets is, dan is het zo.”

Kanker en je relatie

Of de diagnose en de behandeling ervan een direct gevolg hebben (gehad) op hun leven zoals het er nu uit ziet, vindt Anine lastig om te zeggen. “Je weet nooit hoe het leven er anders uit zou hebben gezien. Maar ik denk wel dat het eraan heeft bijgedragen om eerder te stoppen met werken. We hebben nu meer tijd voor en met elkaar.”
Op hun relatie heeft het wel effect gehad. “We zijn nog closer geworden, al gaan we af en toe ook gewoon onze eigen weg. De intimiteit in onze relatie is ook veranderd door de diagnose en hormoonbehandelingen. Maar we houden van elkaar en hebben het goed samen.”

Kwaliteit van leven

Door het ziekteproces heeft Anine een andere kijk of het leven gekregen. “Ik geniet meer en bewuster van dingen. Doordat ik niet meer werk en we meer tijd hebben voor elkaar, voel ik me vrijer en gaat de tijd langzamer. Voornamelijk omdat de druk van deadlines en het moeten doen van dingen zijn weggevallen.” Anine heeft zichzelf ook beter leren kennen.
“Ik heb geleerd dat verbinding met mijn naasten, het allerbelangrijkste is voor mij. Ik ken mijn grenzen beter en durf duidelijker keuzes te maken. Als ik iets niet kan of wil doen, dan geef ik dit nu aan. Vroeger deed ik dat te weinig.”

7 jaar later

Momenteel staat het leven van Anine helemaal in het teken van actievoeren om geld op het halen voor het Toon Hermans Huis Parkstad. En daarmee de bewustwording vergroten over het belang van voeding, beweging en psychosociaal welzijn bij kanker.
“Ik sta ermee op en ga ermee naar bed,” vertelt ze. In het centrum voor leven met en na kanker ontmoeten lotgenoten elkaar en kun je kwetsbaar zijn. Maar daarnaast vind je er juist ook kracht. Dat is prachtig en steun ik graag.”
De diagnose van haar man Ralph speelt nog altijd een rol in het leven van Anine, omdat de kanker er nog is en ze niet weet hoe het zich verder ontwikkelt. “Maar in het dagelijks leven zie en merk je niets aan Ralph – hij barst van de energie.”