Cornelis Moerman ontdekte dat duiven geen kanker kunnen krijgen, in tegenstelling tot de meeste zoogdieren. Ook viel hem op dat in streken waar veel wijn gedronken wordt het aantal kankergevallen beduidend lager was. Op basis hiervan ontwikkelde hij een dieet dat veel jodium, zuur en granen bevat. Hiermee heeft hij duizenden patiënten behandeld.

Moerman ging ervan uit dat kanker ontstaat door een stofwisselingsstoornis en niet het gevolg is van een orgaan (waarin de primaire tumor ontstaat). Een langdurig tekort aan essentiële voedingsstoffen zoals vitamines, mineralen en spoorelementen zou dit veroorzaken. Door het tekort aan deze stoffen zouden de cellen energie tekort komen en daardoor ontregeld raken.

De granen die hij zijn duiven te eten gaf vormen dan ook de basis van de Moermantherapie.

Samen met grote hoeveelheden groente en fruit (vaak in de vorm van sappen), groene erwten, plantaardige olie en eet beetje verse vis. Alles liefst van biologische teelt, dus zonder kunstmest en bestrijdingsmiddelen verbouwd. Ook karnemelk en eierdooiers werden aanbevolen. Verboden zijn vlees, geraffineerd meel en de producten daarvan (zoals witbrood), koffie, alcohol, suiker, aardappels, gebakken en gerookte gerechten en producten waarin geur-, kleur- en smaakstoffen zijn verwerkt. Tevens vulde hij zijn dieet aan met een achttal stoffen: jodium, citroenzuur, gist (of diverse B-vitaminen), ijzer, zwavel en vitamine A, C en E.